Huisjeboompjebeestjes

Even voorstellen

Mijn naam is Evertdina Bijl en ik woon samen met mijn man Peter . Met de diertjes  Kai (Samojeed)en Floyd (Maincoon)

Onze oudste dochter Inge is getrouwd met Bas en hebben samen onze kleinkinderen Lois, Ariel, Lauris em Jérôme. Lianne is getrouwd met Erik en onze kleindochters Milou en Marlie.

Wij hebben dus weer het rijk voor ons zelf.

Alhoewel...We leven met onze diertjes.

 11 jaar geleden wilde ik onze veestapel gaan afbouwen. De afgelopen jaren hebben we verschillende dieren in huis gehad zoals een parkieten, woestijnratjes, tamme ratten, hamsters, papegaaien, duiven, cavia en saphira de fret. En natuurlijk de honden en katten.

Maar.. Saartje sprong in mijn armen (zie saartjes-kittens.jouwweb.nl) en het werd niet minder maar toch weer meer. Ik kan me eigelijk ook niet voorstellen dat we geen dieren hebben hier in huis. Het hoort gewoon bij ons.

In 2011 en 2012 hebben we kittens in huis gehad. Eerst van Saartje en de laatste keer van Muisje (het-leven-begint-bij-muisje.jouwweb.nl). Het was geweldig om dit mee te maken en ik had het ook niet willen missen maar....er komt geen nestje meer. Ze zijn nu allemaal gesteriliseerd.

Met het verlies van Anouk (Jack Russel Terriër en maatje) wilde ik er geen hond meer bij. We hadden Jippie en de vier katten, genoeg.

Maar Jip was samen met mij zo verdrietig en ik voelde me zo geamputeerd. Ik weet ook wel, waar heb ik het over. Maar door dit zijn we toch overstag gegaan. Er kwam weer een puppy in huis. Wat voor puppy wisten we nog niet. Maar na flink wat lobbyen, inlezen en contact zoeken met fokkers kwamen we op de lijst voor een Samojeedje. Wat een geweldige tijd was dat. Eerst het wachten of Babe zwanger was, daarna de updates hoe de zwangerschap verliep. Het telefoontje in de vakantie dat Kai geboren was. Daarna een aantal keren naar Rilaar afgereisd om te zien hoe hij alweer gegroeid was. En ten slotte de dag dat we hem op gingen halen. In het begin was het best wel wennen en vond ik het best zwaar. Een nieuw ras met autistische trekjes. Met een baas die twijfelde of ze het wel goed zou doen. en het is allemaal goed gekomen. Kai is een wereldhond, vrienden met iedere hond en mens. Vertrouwd hij een hond niet loopt hij er met een grote boog omheen, zoekt geen mot. Kan de hele wereld aan maar wel in een vertrouwd pakketje, geen onverwachtse dingen, dan wordt hij zenuwachtig. Dat weten we dus houden we daar rekening mee. Jip is dan ook een vertrouwd element in zijn leven. 

Nu hebben alleen nog Floyd en Kai in huis. Je weet als je aan een huisdier begint dat er ook weer afscheid genomen moet worden. En dat vind ik telkens zwaar. Floyd en Kai behoren nu ook bij de senioren. Maar ook al zijn ze niet meer in het echt onder ons, vergeten doen we ze niet.

Veel plezier met het lezen. Het blijft leuk om soms even een verhaaltje uit de oude doos te lezen.